Tengo 2 manitas

  

Título:	Tengo 2 manitas
Autor/a:	Canción Popular
Intérprete:	Desconocido
Etiqueta:	Partes del cuerpo
Letra:	Tengo 2 manitas que pueden aplaudir Tengo 2 manitas que pueden aplaudir Y tengo dos ojos Y una nariz Y una boquita para sonreír
Observaciones:	La canción popular Tengo dos manitas es una canción infantil para cantar y bailar en casa o el colegio, y una canción a través de la cual los niños pueden ir aprendiendo de manera amena algunas partes del cuerpo (manos, ojos, nariz, boca) y el lugar en donde se encuentran, ya que a medida que se canta se van señalando las partes.
Añadido por:	María Martínez Castiñeiras

Olentzero

Título	Olentzero
Autor/a	Canción popular
Intérprete/s	Descoñecido
Etiqueta	Nadal, euskera
Letra	Olentzero joan zaigu mendira lanera intentzioarekin ikatz egitera. Aditu duenean Jesus jaio dela lasterka etorri da berri ona ematera. Horra! Horra! Gure Olentzero! Pipa hortzetan duela eserita dago kapoiak ere baditu arraultzatxoekin bihar meriendatzeko botila ardoakin. Olentzero buruhandia entendimentuz jantzia bart arratsian edan omen du bost arruako sagia ai urde tripahaundia la,lara,lara ai urde tripahaundia la,lara,lara,laralara (Estribillo)	Olentzero foise ao monte a traballar coa intención de facer carbón. Cando oíu que naceu Xesús veu correndo a dar a boa nova. Mírao! Mírao! O noso Olentzero! Coa pipa entre dientes está sentado ten capóns tamén os seus ovos para merendar mañá cunha botella de viño. Olentzero cabezón tan sabio onte pola tarde bebeuse un montón de litros de viño. ¡Ai menudo tripón! la,lara,lara ¡Ai menudo tripón! lara, larala, laralala (Estribillo)
Máis fontes
Observacións	Olentzero é un personaxe da tradición navideña vasca, trátase dun carboeiro que reparte os regalos de Nadal en Navarra e o País Vasco. Existen múltiples hipóteses sobre o seu orixe, pero a máis extendida é que é anterior á cristianización de Navarra. Ao tratarse dunha canción popular hai moitas versións diferentes con pequenas variacións, polo que me foi imposible encontrar un video na rede cuxa letra se correspondese exactamente coa que eu coñecía.
Engadido por	María Castro Vázquez

Laterne, Laterne ("Faroliños, faroliños")

Título:	Laterne, Laterne
Autor/a:	Popular
Intérprete:	Descoñecido
Etiqueta:	Tradicional, festividades
Letra:	Refrán: Laterne, Laterne, Sonne, Mond und Sterne Brenne auf mein Licht, brenne auf mein Licht Aber nur meine liebe Laterne nicht Estrofa 1: Meine Laterne ist so schön Da kann man spazieren gehen Durch die leeren Straβen, Sich am Händchen fassen Refrán: Laterne, Laterne, Sonne, Mond und Sterne Brenne auf mein Licht, brenne auf mein Licht Aber nur meine liebe Laterne nicht Estrofa 2: Meine Laterne ist ganz bunt, Heller Lichterglanz im Rund Ringsherum ist’s dunkel, Nur die Sternlein funkeln Refrán: Laterne, Laterne, Sonne, Mond und Sterne Brenne auf mein Licht, brenne auf mein Licht Aber nur meine liebe Laterne nicht Laterne, Laterne, Sonne, Mond und Sterne Brenne auf mein Licht, brenne auf mein Licht Aber nur meine liebe Laterne nicht Estrofa 3: Das St. Martinsfest war schön Jetzt ist Zeit nach Haus zu gehen Leucht nochmal, Laterne Hell so wie die Sterne Refrán: Laterne, Laterne, Sonne, Mond und Sterne Brenne auf mein Licht, brenne auf mein Licht Aber nur meine liebe Laterne nicht
Tradución:	Refrán: Farois, farois, o sol, a lúa e as estrelas Apaga a miña luz, apaga a miña luz, Mais non o meu querido farol Estrofa 1: O meu farol é tan bonito Pódese saír a pasear Polas rúas baleiras Collerse da man (Refrán) Estrofa 2: O meu farol ten moitas cores Un brillo claro ao redor Fóra está escuro Só as estreliñas brillan (Refrán) Estrofa 3: A festa de San Martiño foi fermosa Agora é hora de ir para a casa Aluma de novo, faroliño, Tan claro coma as estrelas
Observacións:	Esta canción infantil en alemán é cantada pola festividade de San Martiño (11 de novembro). Este día ten unha gran tradición festiva en Alemaña, sobre todo para as e os máis pequenos. Nos lugares onde máis se celebra (por exemplo, as cidades de Düsseldorf, Duisburg…), até se fan desfiles pola rúa con bandas, unha persoa disfrazada de San Martiño, veciñas e veciños… Se non, o normal en todo o país é que os nenos vaian pola rúa acompañados de familiares, cantando esta e outras pezas adicadas a este día e portando faroliños de cartolina e papel. É típico que fagan na escola os seus propios faroliños, así como que as nais e os pais acudan ás aulas para axudar nesta tarefa. Tamén adoitan repostear nas escolas un doce típico desta festividade: O Weckmann ou St. Martins gebäck (“Doce de San Martiño”. Pódese ver unha imaxe nesta web: http://www.kuchenkult.de/st-martin-kuchen-ganz-anders/). Nalgúns lugares, así mesmo, os meniños van ese día polas casas cos seus farois para pedir galanos. Ademais de en Alemaña, a festividade celébrase dun xeito moi parecido en Austria, Suíza (cantón xermanófono) ou os Países Baixos. Dise que estes festexos poderían ser os precursores da maneira de conmemorar Halloween nos países de fala inglesa. Ao parecer, a tradición de ir cos faroliños pola rúa remóntase á Idade Media, cando para festexar o día de San Martiño se encendían fogueiras. A xente, entón, prendía cadanseu facho para volver ás casas.
Máis fontes:	Vídeos de desfiles en dúas cidades: Colonia: http://www.youtube.com/watch?v=aeTWoOLi9cY Duisburg: http://www.youtube.com/watch?v=5iV9YNZaW4w
Engadido por:	Alba García Pico
http://www.youtube.com/watch?v=PG7chuFL_Dk